بر زخمهای کهنه که مرحم نمیشوی...

این سیب سرخ راه به جایی نمیبرد...

هی توبه میکنی و هی ادم نمیشوی...

این مرد تو نیستی ، خودت میدانی...

یا هستی و نیستی خودت میدانی...

حوا بشوم که چه !؟تو نفرینی

ادم بشو نیستی خودت میدانی ...

زنده یاد مریم حاتمی

من چه بگویم به مردمان ، چو بپرسند/

قصه ی این زخم دیر پای پر از درد/

لابد باید هیچ گویم ، ورنه/

هرگز دیگر به عشق تن ندهد مرد/

الهي ما همه بيچاره ايم و تنها تو چاره اي و ما همه هيچكاره ايم و تنها تو كاره اي.

الهي از پاي تا فرقم در نور و تو غرقم يا نور السموات و الارض انعمت فزد.

الهي واي بر من اگر دانشم رهزنم و كتابم حجابم.

الهي چون تو حاضري چه جويم و چون تو ناظري چه گويم

الهي عارفان گويند عرفني نفسك ، اين جاهل گويد عرفني نفسي

الهي اهل ادب گويند به صدرم تصرفي بفرما اين بي ادب گويد بر بطنم دست تصرفي نه

الهي كلمات و كلامت كه اينقدر شيرين و دلنشين اند خودت *چونی

الهي پيشاني بر خاك نهادن اسان است دل از خاك برداشتن دشوار است

الهي ظاهر ما اگر عنوان باطن ما نباشد در يوم تبلي السرائر چه كنيم

الهي انكه سخر ندارد از خود خبر ندارد

الهي از نخوردن رسوائيم و از خوردن رسواتر

الهي سست تر ار انكه مست تو نيست كيست

الهي تورا دوست دارم چه كم دارم پس چه غم دارم

الهي هر كه را ميبينم با خودند مرا با خودت دار.

*چونی : چطوري

شاعر  یک شاعر سنندجی

در يکي از دبيرستان هاي تهران هنگام برگزاري امتحانات سال ششم دبيرستان به عنوان موضوع انشا اين مطلب داده شد که ''شجاعت يعني چه؟'' محصلي در قبال اين موضوع فقط نوشته بود : ''شجاعت يعني اين'' و برگه ي خود را سفيد به ممتحن تحويل داده بود و رفته يود ! اما برگه ي آن جوان دست به دست دبيران گشته بود و همه به اتفاق و بدون استثنا به ورقه سفيد او نمره 20 دادند فكر ميكنيد اون دانش آموز چه كسي مي تونست باشه؟ دکتر شریعتی

اولین مجموعه شعر دو زبانه كردي – فارسي

 سانه ناو     شاعر علی الفتی

منتشر شد

محلهای فروش در سرپلذهاب : دکه روبروی چاپ فرهنگ  ( رضایی پور) دکه روبروی داروخانه دکتر امیری (حواسی) آبیدر فیلم / سه راهی مراد خان(یاسین محمدی)

رضا حاتمی :

                   (دیروقت بعد شُک بزرگ زندگی به نوشتن آمدم)

بسیاری از شاعران و اردشیر داودی ،  بیشتر بر این باورند که شعر یا نوشته ادبی وقتی نوشته میشود به روح شاعر آمده و با روح سر و کار دارد ، من هم تقریبا" با این نظر موافقم .

و الان بدون اینکه چیزی با روحم سروکار داشته باشد قلم به دست گرفته و می نویسم .

حقیقت در زندگی ما چیزی هست که همه انسانها با آن سروکار داریم و حقیقت ها همیشه بوده اند . مریم حاتمی نیز برای همه ما یک حقیقت بود اما متاسفانه ما داریم با واقعیت ها زندگی می کنیم و واقعیت الان زندگی ما هم این است که مریم حاتمی در بین ما نیست ، سرو کار زندگی تمامی انسانها با تاریخ های قبل و بعد زندگی بوده است و ما با خاک گذاشتن تاریخ قبلی زندگیمان ((مریم)) با خاطرات زندگی می کنیم .

تولد واژه همیشه شاد و زیبا برای تمامی انسانها و مرگ برای بعضی از انسانها واژه بسیار غمگین و برای بعضی ها همانند مریم واژه بسیار شاد و قشنگ /  به قول خودش (( باید همیشه به مرگ لبخند زد)) مریم که لبخند به تولدها و مرگ ها می زد این بار به تولد و مرگ خودش در روز تولدش (26/3/89) لبخند زد . و رفت .................................................................آخرین لبخند بود.

و من با شنیدن خبر مرگ مریم که حوالی ساعت 11 شب بود با صورتی گریان به یاد این جمله از دوست شاعرم فرهاد کریمی افتادم.

حالم از حال رفته . دیشب حوالی ساعت 10 خودم را به کوچه ها خواستم داد بزنم

زیر گریه از دست تو.

گفتند : از این کوچه ها رفته ای و دیگر برنمی گردی .

راستش فکر نمی کردم کار به اینجا ها بکشد ، چاره ای نیست من هم می روم و دیگر بر نمی گردم تو هم بر نگرد .

رضا حاتمی

(دارد برای امدنت دیر میشود / اردیبهشت رفته و خرداد نیستی)

و روزهای غم انگیز آخر پاییز

به خواب میرود آرام دختر پاییز

 بر روی بال سپید فرشته ها پرزد

رفیق روز مبادا کبوتر پاییز

گلی ! تمام شد آخر جریمه های شبت

و بسته میشود ارام دفتر پاییز

گذشت از بد و ناگاه بدتر پاییز

کجاست فرصت دوباره دیدنت

کجاست حادثه روز محشر      

                                        (زنده یاد مریم)

خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا

روحش شاد

با دلی پر از غم و اندوه ........ رضا حاتمی

قلم به دست میگیرم

و باز پناهم نوشتن است

دنبال جمله گذشتن حرفه ام شده است

در حرفه ام حرفه ای ام

اما اعتراف میکنم .!

جمله ای در وصف تو در حرفه ام نیست

تا صبح مینویسم و

وقت تمام است

و باز در  حرفه ام  نبود

نبود!

 رضا حاتمی

اردی بهشت

۸۹

۲۲ اردیبهشت /

۲۴ اردیبهشت روزیست که تولدهامون مبارکه

به قول سید جبار عزیزی : (دردت به جان عاشق اردیبهشتی ام)

چند روزی که نبودی

خیلی چیزها عوض شدند

مثلن قبل از این ها چیزی نمیدانستم

اما بعد از رفتتنت

گریه کردن را یادگرفتم

ومنتظر کسی بودن

ولی با این همه حرف

نگران نشو


خیلی یاد گرفتم

اما این یکی را یاد نگرفتم

این که

فراموش کردنت را

هیچ وقت 0 0 0 0

(درست شد/

رضا حاتمی

14/10/88

2:30 صبح

مثل یک دیوانه

 جنگل را زیر پا  گذاشتم

تورا می جویم ...

 در لحظه تنهایی

توی جنگل ایستاده ام و

تکیه زده ام به درخت

خیلی وقته مانده ام

چشم انتظار دیدنت

لحظه سختیه اما

نه به سختی ان لحظه که میا یی

خیلی وقته که حالا

من ماندم و این دفتر شعر

خط به خط شرح فراق و ....

پایان خودم !

رضا حاتمی

۸۸/۰۷/۱۴   ۰۰:۰۰

علی الفتی دوست و شاعر همشهری من

هوای هرات منتشر کرد

برای آخرین اطلاعات از کتاب و آدرس کتاب فروشی ها به وبلاگ شاعر علی الفتی سر بزنید

وبلاگ علی الفتی :

http://www.rakh.blogfa.com

آدرس های خرید کتاب هوای هرات درسرپلذهاب

کیوسک مطبوعاتی اطلاعات واقع در چهار راه احمد ابن اسحاق/حواسی

کیوسک مطبوعاتی رضایی پور روبروی چاپ فرهنگ/رضایی پور

کتابفروشی صدرا جنب بانک ملی مرکزی/صدیقی

کتابفروشی پارسا روبروی دانشگاه پیام نور / فتاحی فر

لوازم هنری رنگارنگ روبروی دبستان یاسر/ خانم کریمی

یا رضا حاتمی (خودم )

بعد از رفتن تو

هر روز عصر

 دست خود را میگیرم

و میروم تا بیابانی

که وقتی رفتی از ان رد شدی

به بیابان که  میرسم

به خود نگاه میکنم

و فکر میکنم

تا ببینم دوری تو

 چه  از من گذاشته است !

رضا حاتمی

 عصر۱/۶/۸۸

شعری کردی از یک شاعر سرپلذهابی (منوچهر کمری) که من با تغییراتی کلی به فارسی نوشتم 

پیر شدن را در خود حس میکنم

نمیدانم چیست حس عجیبی می آید

فکر کنم .............اما نمیدانم

راهها رفته ام برای فرار از این حس

اما این حس بد جور خواهان من است

درونم خلاف آن چیزی است

که چشمهایم بیانگر آن است

به گوشم آمد که پاییز است

روزهای برگ ریزی درخت

و خش خش خرد شدن برگها

من هم همانند برگها  دارم از  روزگار جدا میشوم...

حالا فهمیدم که چرا علی الفتی گفت :

روزگار غم انگیزی است

ما شاعران بیشترین اندوه را لمس می کنیم

رضا حاتمی                 12/3/88

1     بامداد

احمد عزیزی

http://www.tanburr.blogfa.com

وب سایت احمد عزیزی

سال 1386 اواسط اسفند بود كه احمد عزيزي شاعر سرپلذهابی به علت

بيماري به بيمارستان منتقل شد و متاسفانه به خاطر شدت بيماري به

حالت كما رفت و هنوز در اين حالت مانده است . براي شفاي ايشان

التماس دعا داريم.

بهار

تنفس همه ی روزهای سال

 ...

مانند مورچه همه را در سینه

 برای زمستان  سال

 حبس میکنم !

 و هر تنفس برای من

نشانه جوانی است

 بهار همیشه فصل تنفس بوده

فصل زندگی

و بهار نشانه جوانی

نشانه دوری از شهر

و به سر سبزی زمین نگریستن

                رضا حاتمی 1/1/88

  آخراین هفته پنجشنبه ۲۴/۲/۸۸تولدی است دراین شهر،شاید مال من !!!!

                                                                          ولی مال من

کامپیوتر را روشن میکنم

آن صفحه دسکتاپ همیشگی

عکس یادگاری که تو را نشان میدهد

یاهو مسینجر را باز میکنم

کار همیشگی ام است

اما همچنان نام تو خاموش است

نام های مشابه نام تو را وارد میکنم

که شاید اشتباه کرده ام

ولی نام درست است و همچنان نام تو خاموش

رضا حاتمی          اسفند ۸۷

نوروز از جمشید مانده به یادگار / پاسش بدارید از گزند روزگار

نوروز پیروز

                             هوا چه سرد است

باران می بارد

در تمام شهر

بر تمامی مردم

در میان کوچه

بر دامنه کوه پــــاتیر

بر روخانه الوند

باران می بارد

رضا حاتمی                ۸/۱۲/۸۷                                                

گاهي كه دلم ميگيرد

از خانه آن طرف تر

بعداز پل قدیمی شهر

به آنجا می رسم

! به میراحمد

آنجاهمه سکوت در خود دارند

کسی به فکر روزگار نیست

پنجشنبه ها که به آنجا  می روم

از دلتنگی

سنگ هم گریه اش میگیرد

رضا حاتمی                                         با تشویق دوست ارجمند علی الفتی

(به سامان اساسه)

زندگی زبیا
یک تکرار نا موزون برگ برگ تقویم
هفت روز هفته را
جدل می کنم با
دلهره و استرس
و سر خود را گرم می کنم با
چند تکه کاغذ و کتاب و روزنامه
راستی
اکنون چند هزار دقیقه گذشته ست
خوب می دانم
بگذار آسوده تر بگویم

امروز دوباره ۲۴ ژانویه س

و من همچنان در استرس 

رضا حاتمی

رضا حاتمی :

 به دلیل باز نشدن نظرات مجبور شدم  پست را با پست پایینی جا به جا کنم

ای یار ! با من بمان امشب هوای غم دارم

این لحظه های غربت و غم را برای تو دارم

دارم غمی پنهان گداز  ، مردم چشمم گواه است

در برق این آیینه ی روشن صفای گریه دارم

من بی بهارم ، قاصد زمستان تلخم

من ابر باران خیز غمگینم ، هوای گریه دارم

با یاد گلهایی که از این باغ توفان دیده رفتند

چون جویبار فصل زمستان نوای گریه دارم

به یاد سختی های  زمستان 86  

یک نفر سخت دوستت دارد /دیگر از عاشقی نترسانم

از دو چشمت دروغ می بارد/ ولی اخر چرا ؟ نمی دانم

ابرها ابرویشان هم رفت/ از بارش بی امان چشمانم

من از این روزها دلم تنگ است/ من از این شبها گریزانم

میروی و برای بودن خود /باز هم بی بهانه می مانم

گِِِِِِِله از دست تو بیهوده ست/ باید از عشق رو برگردانم........

مریم حاتمی                                 من دلخوشم و به همین ((دوستت دارم))

خسته ام از زمین دامنگیر کمکی تا که باز برخیزم

بگذار از تو بی خبر باشم تا که شاید از خاطرم بروی

از تو از عشق از خودم حتی خسته ام باید از تو بگریزم

بی تو این ابرها نمی بارد بی تو خورشید ها نمیخندند

یعنی از هر چه هست بیزارم یعنی از هر چه درد لبریزم

من که عمریست از خودم دورم من که عمریست از تو ویرانم

راه تو دور و پای من خسته بگذار از تو بی خبر باشم

گر چه از چشم های عاشق تو قطره قطره دوباره می ریزم...... 

                       مریم حاتمی                             من حالم خوب است ِِِِِِِِِِِِِتو باور نکن

دلم به اندازه ‌ي تمام انارهاي نارس باغ كودكي ام گرفته است

چرا نمي گويي كه چرا امشب اينقدرغمگين است؟

بيا امشب را كمي قدم بزنيم

آرام ......آرام

آهسته

حتي اگر هوا  سرد باشد

ببارد حتي اگر باران

حتي اگر خيس شويم...بيا قدم بزنيم امشب

و يا نه بدويم ،‌ درست مثل كودكي

درست مثل همان روزها كه وقتي انار ميديديم براي بدست آوردنش بغض مي كرديم

تو بگو :

انار نارسي كه ميخورديم چه مزه اي داشت ؟

من در بين تمام انارهاي نارس به تو فكر مي كنم

به تو ....

تو كه براي دستهاي من همان انار نارس كودكي هستي كه نچيده ماند....

بگذار بگریم، به پریشانی خویش

که به جان آمدم از بی سر و سامانی خویش

غم بی همنفسی کشت مرا در این شهر

در میان، با که گذارم، غم پنهانی خویش

اندر این بحر بلا، ساحل امیدی نیست

تا بدان سوی کشم کشتی طوفانی خویش

زنده ام باز، پس از این همه ناکامی ها

به خدا کس نشناسم به گرانجانی خویش

گفتم ای دل که چو من خانه خرابی دیدی

گفت: ما خانه ندیدیم به ویرانی خویش

جان چو پروانه به پای تو فشاندم چون شمع

بینمت رقص کنان بر سر قربانی خویش

ما به پای تو سر صدق نهادیم و زدیم

داغ رسوائی عشق تو، به پیشانی خویش

" اطهری" قصه ی عشاق شنیدیم بسی

نشنیدیم کسی را به پریشانی خویش

ای کاش که میزاشتی

غمگين توي تنهايي نشستم

بغض سرد و بي صدامو تو چشاي تو شكستم

طعم تلخ گريه ها مو كسي اينجا نميدونه

چه غريبه توي دنيا لحظه هاي عاشقونه

به هواي چشم خيسم ديگه ابري نمي باره

تو شباي خالي من نميخنده يه ستاره

جاده ي از تو گذشتن پيش رومه تا هميشه

تو نموندي تا ببيني آخر قصه چي ميشه

سايه اي خسته تر از شب و تو با پاي پياده

آخر قصه همينه من و تنهايي و جاده